Quantcast

Μια «άλλη» 25η Μαρτίου… από την «Κλίμακα Μποφώρ»

classic Classic list List threaded Threaded
1 message Options
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|  
Report Content as Inappropriate

Μια «άλλη» 25η Μαρτίου… από την «Κλίμακα Μποφώρ»

Irenicus
Administrator
«Μια άλλη 25η Μαρτίου»

Αθήνα, 25 Μαρτίου 2011
Μια "άλλη" 25η Μαρτίου
Την Παρασκευή που μας πέρασε, η ημέρα της εθνικής επετείου μπορεί να εορτάστηκε σε κάθε γωνιά της χώρας με την «προσήκουσα σεμνότητα και ταπεινότητα» που επιτάσσουν τα «σκληρά μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής», ωστόσο δεν απουσίασαν οι σχετικές με την περίσταση μεγαλοστομίες, οι φολκλορικές γραφικότητες και ο «πατριωτικός» (στα όρια του επιθετικού εθνικισμού λόγος) από πλευράς κυβερνητικών στελεχών και σημαντική μερίδα του πολιτικού προσωπικού του υφιστάμενου συστήματος εξουσίας.

Το «ένδοξο παρελθόν», οι «ηρωικοί αγώνες των προγόνων που κλόνισαν συθέμελα μια κραταιή αυτοκρατορία» και άλλοι σχετικοί όροι, οι οποίοι συναρθρώνουν την επίσημη εθνική αφήγηση, συνδέθηκαν για μία ακόμη φορά με τις «σημερινές θυσίες» του ελληνικού λαού, την «αταλάντευτη κυβερνητική βούληση για μεταρρυθμίσεις» και τις «εργώδεις προσπάθειες» του Έλληνα πρωθυπουργού να σώσει τη χώρα από την επαπειλούμενη κατάρρευση και χρεοκοπία.

Και μέχρι ενός ορισμένου σημείου, τούτη η à la carte προσέγγιση και χρήση σύνθετων και μοναδικών ιστορικών γεγονότων (προκειμένου η εφαρμοζόμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική, εμβαπτιζόμενη στα νάματα της εθνικής μυθολογίας, να αποκτήσει την απαιτούμενη ηθική και πολιτική νομιμοποίηση) δεν αποτελεί ούτε κάτι το σπάνιο ούτε μια αποκλειστική ανακάλυψη της τοπικής ελίτ.

Στην ουσία, δεν πρόκειται παρά για μια «τυπική» άσκηση στο πεδίο της εθνικής ομογενοποιητικής ιδεολογίας, μια συνήθης, δηλαδή, πολιτική πρακτική η οποία ανασύρεται από την ιδεολογική σκευή του άρχοντος συγκροτήματος, προκειμένου να κολακέψει τη φαντασιακή εμμονή στην κατηγορία του έθνους-κράτους που επιδεικνύουν τα μέλη των υπάλληλων τάξεων σε περιόδους «εθνικών» κρίσεων ή πολεμικών συγκρούσεων.

Μάλιστα, τούτη η τεχνηέντως ενορχηστρωμένη καθοδήγηση του κοινωνικού φαντασιακού των υπάλληλων τάξεων προς μια συστοιχία «εθνικών» στόχων (λ.χ. «σωτηρία της χώρας», «εθνική προσπάθεια» κ.ά.), από το σύνολο σχεδόν του προπαγανδιστικού μηχανισμού του άρχοντος συγκροτήματος, φθάνει μέχρι το σημείο της εγκατάλειψης οποιουδήποτε διαφοροποιητικού κοινωνικοπολιτικού χαρακτηριστικού και την ανάδειξη σχημάτων εθνικής ομοψυχίας ή την κατασκευή ποικιλώνυμων «εχθρών».

Η παρουσίαση, το χειμώνα του 2009-2010 (και η συντήρηση του ίδιου κλίματος καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους), όχι μόνο της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, αλλά και του συνόλου του γερμανικού λαού, ως μετωνυμία του «κακού», είναι ενδεικτική αυτής της πολιτικής πρακτικής.

Μια πολιτική πρακτική που επιλέχθηκε μεθοδικά από το επιτελείο του κυβερνώντος κόμματος, έπειτα και από την εκλογική του νίκη τον Οκτώβριο του 2009, και εφαρμόζεται συστηματικά με κάθε ευκαιρία.

Αντικειμενικός στόχος της κυβερνώσας παράταξης και της «συμμαχίας των προθύμων» υποστηρικτών της (π.χ. κόμμα Καρατζαφέρη, κόμμα Μπακογιάννη) είναι η τεχνητή μετατόπιση της βασικής «πολιτικής διαιρετικής τομής» (political cleavage) (1) από το κοινωνικοοικονομικό πεδίο στο πεδίο του «έθνους», όπου οι πολιτικά αντιμαχόμενες ομάδες θα κληθούν να επαναπροσδιοριστούν στη βάση της «εθνικής ταυτότητας» και κυρίαρχο πολιτικό πρόταγμα θα γίνει η «μεγάλη εθνική προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας (sic)».

Στην πραγματικότητα, όμως, εκείνο που προσδοκάται είναι οι παραγόμενες από την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική κοινωνικές εντάσεις είτε να περάσουν σε δεύτερο πλάνο είτε να εκφραστούν με μια «εθνικοαπελευθερωτική» ορολογία.

Όπως γίνεται αντιληπτό, όλος αυτός ο πολιτικός σχεδιασμός θα ήταν αδύνατον να υλοποιηθεί δίχως την αμέριστη συμπαράσταση και τη συνδρομή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ).

Έτσι, την Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011, δόθηκε μία ακόμη «τηλεοπτική παράσταση» με σκοπό την πρόσδεση του κοινωνικού φαντασιακού των υπάλληλων τάξεων στο όραμα της νέας «εθνικής ιδέας» και την υποβάθμιση μέχρι μηδενισμού των υπαρκτών διαφοροποιητικών κοινωνικοπολιτικών χαρακτηριστικών: η επέτειος της 25ης  Μαρτίου δεν εορτάστηκε μόνο σε κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, από τη Νέα Υόρκη έως τη Μελβούρνη, όπου «χτυπά η καρδιά» του απόδημου ελληνισμού…

Σε κάθε γωνιά, άραγε, ή μόνο σε εκείνες τις γωνιές όπου οι εκδηλώσεις του απόδημου ελληνισμού δεν έρχονται σε αντίθεση με τη νέα «εθνική ιδέα»;

Αργεντινή, 24 Μαρτίου 1976
Madres_Madres de plaza de mayo, 1977. Αντιδικτατορική διαδήλωση μητέρων αγνοουμένων
Στη μακρινή Αργεντινή, τόπο προορισμού χιλιάδων Ελλήνων μεταναστών κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η 24η Μαρτίου, η παραμονή, δηλαδή, της επετείου της ελληνικής ανεξαρτησίας, δεν είναι μόνο μια «αποφράδα» ημέρα, συνδεδεμένη με το «βιασμό της αργεντινής δημοκρατίας», αλλά και μια ημέρα μνήμης (2) και αξιοπρέπειας…

Μια ημέρα πολιτικής διαμαρτυρίας και καταδίκης ενός βάρβαρου και κτηνώδους καθεστώτος, η αποτρόπαια κληρονομιά του οποίου εξακολουθεί να σκιάζει τούτη τη χώρα του νότιου κώνου της Λατινικής Αμερικής.

Όταν στις 24 Μαρτίου 1976 ο στρατηγός Jorge R. Videla και οι συνεργάτες του, Emilio Massera και Orlando R. Agosti, κινήθηκαν εναντίον της «αναιμικής» αργεντινής δημοκρατίας, καταλαμβάνοντας την εξουσία και θέτοντας ένα βίαιο τέλος στον «Αργεντινό Μάη» που είχε ξεκινήσει δειλά στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κανείς δεν πίστευε ότι το τέταρτο μέσα σε είκοσι χρόνια στρατιωτικό πραξικόπημα στη χώρα θα αναδεικνυόταν σύντομα σε ένα από τα βαναυσότερα και πιο απάνθρωπα καθεστώτα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.

Η στρατιωτική δικτατορία ανέλαβε να «αναδιοργανώσει το έθνος» και να διευθύνει τον «αγώνα εναντίον της ανατροπής». Και τα κατάφερε εξαπολύοντας ένα πρωτοφανές κύμα κρατικής τρομοκρατίας, διώξεων, απαγωγών, παράνομων φυλακίσεων, βασανιστηρίων, δολοφονιών και «εξαφανίσεων»… Ήταν η αρχή του διαβόητου «βρόμικου πολέμου» της Αργεντινής…

Όταν το φθινόπωρο του 1983 η στρατιωτική δικτατορία κατέρρεε, ο λαός της Αργεντινής θρηνούσε, εκτός των δεκάδων χιλιάδων φυλακισθέντων και βασανισθέντων αντιφρονούντων, 30.000 desaparecidos (αγνοουμένους). Ανάμεσά τους και δεκάδες μετανάστες ελληνικής καταγωγής.

Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή για τις Εξαφανίσεις Ατόμων (Comisiόn Nacional sobre la Desapariciόn de Personas – CONADEP) (3), ο κατασταλτικός μηχανισμός της στρατιωτικής δικτατορίας ακολουθούσε μια συγκεκριμένη, μεθοδικά σχεδιασμένη και σχετικά όμοια τακτική, η οποία προϋπέθετε το συντονισμό των πολυάριθμων και διαφορετικών υπηρεσιών ασφαλείας (αστυνομικών και στρατιωτικών).

Κάθε φορά που δινόταν το «πράσινο φως» από την αστυνομία, ο χαρακτηρισμένος από τη στρατιωτική δικτατορία ως «ανατρεπτικός» απαγόταν από μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας και οδηγούνταν με κουκούλα στο κεφάλι σε ένα από τα 340 Παράνομα Κέντρα Κράτησης (Centros Clandestinos de Dentenciόn - CCD) που λειτουργούσαν εκείνη την περίοδο στη χώρα (4).

Εκεί βασανιζόταν συστηματικά, προκειμένου να αποσπασθούν, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, αξιοποιήσιμες πληροφορίες (5). Την κατάσταση «απο-ανθρωποποίησης» του απαχθέντος επέτειναν, εκτός του συστηματικού ψυχολογικού και σωματικού βασανισμού του, οι άθλιες συνθήκες κράτησης, σίτισης και υγιεινής που επικρατούσαν στα CCD και ο «αριθμός κρατουμένου» που του αποδιδόταν αμέσως μετά τη μεταφορά του σε αυτά.

Ο χρόνος κράτησης στα CCD ποίκιλε και η ανακριτική διαδικασία μπορούσε να καταλήξει είτε σε «αναμόρφωση» είτε σε «απελευθέρωση» είτε σε «μεταφορά» του απαχθέντος, δηλαδή σε δολοφονία και εξαφάνιση της σορού του (6).

Οι επιχειρήσεις των υπηρεσιών ασφαλείας της στρατιωτικής δικτατορίας συμπεριλάμβαναν, επίσης, τη διαρπαγή των κινητών περιουσιακών στοιχείων του απαχθέντος, είτε την ημέρα της απαγωγής του είτε αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας δεύτερης επιδρομής στην κατοικία του. Σε αυτή τη λογική των «λαφύρων πολέμου» πρέπει, εξάλλου, να ενταχθούν η αρπαγή και η παράδοση για υιοθεσία, σε άτεκνα ζευγάρια στρατιωτικών, συνεργατών ή υποστηρικτών της δικτατορίας, των μωρών που γεννιόνταν στα CCD από γυναίκες πολιτικές κρατούμενες που είχαν απαχθεί ενόσω βρίσκονταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τους υπολογισμούς της οργάνωσης Γιαγιάδες της Πλατείας Μαΐου (Associaciόn Civil Abuelas de Plaza de Mayo) (7), οι οποίοι συμπεριλήφθηκαν στην έκθεση της CONADEP, οι υπηρεσίες ασφαλείας της στρατιωτικής δικτατορίας άρπαξαν από τις κρατούμενες μητέρες τους και παρέδωσαν για υιοθεσία περισσότερα από 500 παιδιά και βρέφη. Οι προσπάθειες της οργάνωσης είχαν ως αποτέλεσμα τον εντοπισμό και την ταυτοποίηση 102 απαχθέντων παιδιών μέχρι σήμερα.

Οι Έλληνες desaparecidos

Το θέμα των Ελλήνων ή ελληνικής καταγωγής μεταναστών που έχασαν τη ζωή τους ή εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του «βρόμικου πολέμου» της Αργεντινής (1976-1983) εξακολουθεί, ακόμη και έπειτα από 35 χρόνια, να παραμένει «απαγορευμένο» για την πλειονότητα των ελληνικών ΜΜΕ (πλην ελάχιστων εξαιρέσεων) (8) και να προκαλεί αμηχανία στις αρμόδιες υπηρεσίες του ελληνικού κράτους.

Ένας πρώτος κατάλογος Ελλήνων ή ελληνικής καταγωγής αγνοουμένων δημοσιεύθηκε το 2001 σε άρθρο του Σπύρου Βέργου που τότε υπηρετούσε στο γραφείο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας στο Μπουένος Άιρες (9).

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά την αρχική αυτή καταγραφή, οι αρμόδιες υπηρεσίες στη χώρα μας εξακολουθούν να αδιαφορούν για το θέμα.

Και ενώ οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Γαλλία, Σουηδία, Ισπανία), ήδη από τη δεκαετία του 1990, έχουν αναλάβει δικαστική δράση εναντίον όσων ενέχονται στην απαγωγή, το βασανισμό, τη δολοφονία και την εξαφάνιση πολιτών τους, επιτυγχάνοντας, μάλιστα, καταδίκες υψηλόβαθμων Αργεντινών στρατιωτικών ή ζητώντας την έκδοσή τους στις χώρες καταγωγής των θυμάτων τους για να δικαστούν, στην Ελλάδα πλανάται μια ένοχη σιωπή…

Όπως διαπιστώνεται, οι αρμόδιες υπηρεσίες είτε αγνόησαν τις καταγγελίες των ελληνικής καταγωγής συγγενών των αγνοουμένων είτε αμέλησαν να αναζητήσουν τυχόν ονόματα Ελλήνων πολιτών στις επίσημες λίστες αγνοουμένων που δημοσιεύτηκαν από την CONADEP το 1984 είτε παρενέβαλαν διάφορα προσκόμματα στην έρευνα που ήθελαν να πραγματοποιήσουν ιδιωτικά οι συγγενείς τους.

Η μαρτυρία της Clara Petrakos, κόρης Έλληνα μετανάστη που εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας μαζί με τη γυναίκα του και τη μικρότερη κόρη του είναι ενδεικτική: «Όταν μίλησα για την εξαφάνιση του πατέρα μου (σημ. στην ελληνική πρεσβεία) με κοίταζαν σαν να μην είχαν ιδέα για το τι σημαίνει αγνοούμενος ή τι είχε συμβεί στην Αργεντινή… σε κάθε μου βήμα συναντούσα κι ένα τείχος. Τους ζήτησα να επικοινωνήσουν με την πρεσβεία στην Ισπανία -όπου χάθηκε ο πατέρας μου- μήπως ήξεραν κάτι γι’ αυτόν. Ούτε αυτό δεν έκαναν…» (10)

Η Clara Petrakos δε διατηρεί την παραμικρή ανάμνηση από τους γονείς της. Όταν εξαφανίστηκαν ήταν μόλις εννέα μηνών. Η μητέρα της Marìa Eloìsa Castellini, έγκυος τότε στη μικρότερη αδελφή της, απήχθη στις 11 Νοεμβρίου 1976 έξω από το νηπιαγωγείο όπου δίδασκε μουσική, από μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας της στρατιωτικής δικτατορίας. Ο πατέρας της, Konstantinos Petrakos, κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη και να καταφύγει στην Ισπανία το Μάρτιο του 1977. Στους φίλους του είχε πει ότι σκόπευε να επιστρέψει σύντομα στην Αργεντινή. Έκτοτε η τύχη του αγνοείται.

Η Marìa Eloìsa Castellini, σύμφωνα με μαρτυρίες συγκρατουμένων της, μετά την απαγωγή της οδηγήθηκε στο Poso de Banfield, ένα από τα 340 CCD που λειτουργούσαν εκείνη την περίοδο στην Αργεντινή. Εκεί στις 10 Απριλίου 1977 γεννά τη μικρότερη κόρη της, Victoria. Δέκα ημέρες μετά τη γέννα, η Marìa Eloìsa Castellini «μεταφέρεται» μαζί με συγκρατουμένους της σε άγνωστο προορισμό. Έκτοτε η τύχη εκείνης και της νεογέννητης Victoria αγνοούνται.

Η Clara Petrakos, 35 χρονών σήμερα, συμμετέχει ενεργά, μαζί με άλλους συγγενείς αγνοουμένων σε οργανώσεις υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και σε δίκες εναντίον εκείνων που ενέχονται στην απαγωγή των βρεφών που γεννήθηκαν από γυναίκες κρατούμενες (11):
«Θα ήθελα να της δώσω (σημ. της αδελφής μου) τη δυνατότητα να μάθει για τους γονείς της… να μάθει ότι δεν την εγκατέλειψαν… θα ήθελα να της δώσω πίσω τη δυνατότητα που της έκλεψαν την ημέρα που την άρπαξαν από την αγκαλιά της μητέρας της - της μητέρας μας…»

Η Clara Petrakos γνωρίζει για τους γονείς της ότι ήταν νέοι και ρομαντικοί. Ότι ήταν μέλη μιας αριστερής οργάνωσης, μιας από τις εκατοντάδες που δραστηριοποιούνταν στη χώρα κατά τη διάρκεια του σύντομου «Αργεντινού Μάη», και ότι ονειρεύονταν ένα διαφορετικό και καλύτερο κόσμο.

Τον ίδιο κόσμο που ονειρευόταν και ο Bernardo Alexiou - Ignase, ο μικρότερος γιος της Maria Alexiou - Ignase, που εξαφανίστηκε μαζί με την έγκυο σύντροφό του Adriana Martinez, στις 12 Ιουνίου 1977.

«Ο Bernardo ήταν περονιστής», αφηγείται η Maria Alexiou - Ignase στη  Χριστίνα Πάντζου το 2006. «Όταν το όνομά του δημοσιεύτηκε σε κατάλογο που περιελάμβανε τους “επικηρυγμένους ανατρεπτικούς”, έφυγε για να κρυφτεί στο Μπουένος Άιρες μαζί με την Adriana… Είχαμε επαφή.
Ώσπου στο τελευταίο μας ραντεβού δεν εμφανίστηκε, όπως και η Adriana. Εξαφανίστηκαν… Πονώ όταν σκέφτομαι ότι θύμωνα μαζί του εκείνα τα πρώτα χρόνια… για τη στράτευσή του. Γιατί μετά κατάλαβα τα ιδανικά του, κατάλαβα πόσο γενναιόδωρος υπήρξε: άφησε τα πάντα για να παλέψει για έναν καλύτερο κόσμο» (12).

Πριν από 10 ημέρες, την Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011, οι φωνές των συγγενών των ελληνικής καταγωγής αγνοουμένων ενώθηκαν, για μία ακόμη φορά, με εκείνες των συγγενών των 30.000 αγνοουμένων του «βρόμικου πολέμου» της Αργεντινής… τα βήματά τους τούς οδήγησαν, για μία ακόμη φορά, στους δρόμους και τις πλατείες της αχανούς αυτής χώρας βροντοφωνάζοντας μαζί με τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες τους: Nunca Más! (13)

Πριν από μια εβδομάδα, την Κυριακή 27 Μαρτίου 2011, τα ελληνικά ΜΜΕ προτίμησαν, για μία ακόμη φορά, να καλύψουν εκτενώς τις εορταστικές εκδηλώσεις του απόδημου ελληνισμού με αφορμή την επέτειο της ελληνικής ανεξαρτησίας…

Η ευδιάκριτη πολιτική ταυτότητα των ελληνικής καταγωγής αγνοουμένων, η σαφής ιδεολογική τους τοποθέτηση, οι αγώνες και η θυσία τους για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο εξακολουθούν να προκαλούν αμηχανία και μοιάζουν μάλλον με ανορθογραφία εμπρός στο νέο εθνικό ομογενοποιητικό όραμα που προωθεί ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του υφιστάμενου συστήματος εξουσίας.

Εμείς οφείλουμε να τους θυμόμαστε πάντα… (14)

Υποσημειώσεις:
1. Ως «πολιτική διαιρετική τομή» (political cleavage) δηλώνεται μια ανθεκτική στο χρόνο πολιτική αντιπαράθεση στην οποία εμπλέκονται μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μιας χώρας.
2. Με το νόμο 26.085 της κυβέρνησης του Néstor Kirchner (2006) η 24η Μαρτίου αναγνωρίστηκε ως «εθνική επέτειος» και αργία της Αργεντινής Δημοκρατίας.
3. Η CONADEP δημιουργήθηκε από την πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση της Αργεντινής (Διάταγμα 187/15-12-1983) με σκοπό τη διαλεύκανση των γεγονότων, την καταγραφή των καταγγελιών και τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων, σχετικά με τις περιπτώσεις εξαφανίσεων ατόμων την περίοδο 1976-1983.
4. Σύμφωνα με την έκθεση της CONADEP, το 62% των θυμάτων απήχθη μέσα από το ίδιο του το σπίτι, το 24,6% ενώ περπατούσε στο δρόμο, το 7% από το χώρο εργασίας του και το 6% από το χώρο σπουδών του. Βλ., σχετικά, Comisión Nacional sobre la Desaparición de Personas (1984). Nunca Más. Informe de la Comisión Nacional sobre la Desaparición de Personas, pp. 17, 25, 26. Buenos Aires:  Eudeba.
5. Ό.π. σημ. 4.
6. Η κυνική ομολογία του λοχαγού Adolfo Scilingo, μετά τη σύλληψή του, για τις «πτήσεις του θανάτου» αποκάλυψε ένα μεθοδικό σχέδιο εξαφάνισης των αντιφρονούντων το οποίο περιελάμβανε τη νάρκωσή τους και τη ρίψη τους στη θάλασσα από εναέριο μέσο.
7.  Η οργάνωση που αποτελείται από μητέρες πολιτικών κρατουμένων και δολοφονημένων από τη στρατιωτική δικτατορία δημιουργήθηκε το 1977 και αγωνίζεται για τον εντοπισμό των παράνομα απαχθέντων εγγονιών τους και την τιμωρία των υπευθύνων.
8. Βλ. Χριστίνας Πάντζου, Οι Αγνοούμενοι. Η άγνωστη λίστα με τους έλληνες-θύματα της χούντας του Βιντέλα, Περιοδικό Ε (780), Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 26 Μαρτίου 2006.
9. Ό.π. σημ. 8, σελ. 42.
10. Ό.π. σημ. 8, σελ. 38.
11. Η πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση της Αργεντινής με τους νόμους Punto Final και Obediencia Debida (1986) παρείχε αμνηστία σε όλους τους κατώτερους στρατιωτικούς υπαλλήλους και τους απανταχού υποστηρικτές της δικτατορίας. Μόλις το 2006 το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε αυτούς τους νόμους ως αντισυνταγματικούς, με αποτέλεσμα να ανοίξουν ξανά πολλές υποθέσεις. Την 1η Μαρτίου 2011, μάλιστα, ξεκίνησε η δίκη των Jorge R. Videla και Reynaldo B.A. Bignone οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις κατηγορίες της απαγωγής, της παράνομης κατακράτησης, της απόκρυψης, της οικειοποίησης και της αντικατάστασης των στοιχείων ταυτότητας ανηλίκων κάτω των δέκα ετών, καθώς και την κατηγορία της αρπαγής 33 βρεφών, παιδιών οικογενειών υποτιθέμενων αντιπάλων της στρατιωτικής δικτατορίας.
12. Ό.π. σημ. 8, σελ. 46.
13. Ισπανικά στο κείμενο: «Ποτέ Ξανά!» Η φράση αυτή αποτέλεσε, εκτός από σύνθημα του αργεντινού λαού κατά της κτηνωδίας της στρατιωτικής δικτατορίας, και τον τίτλο της επίσημης έκθεσης της CONADEP που δόθηκε στη δημοσιότητα το 1984.
14. Για έναν κατάλογο των ελληνικής καταγωγής θυμάτων της στρατιωτικής δικτατορίας στην Αργεντινή, βλ. ό.π. σημ. 8, σελ. 44 και 46.

Διαβάστε επίσης:
Χριστίνας Πάντζου, Οι Αγνοούμενοι. Η άγνωστη λίστα με τους έλληνες-θύματα της χούντας του Βιντέλα, Περιοδικό Ε (780), Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 26 Μαρτίου 2006.
Maria Soledad Catoggio, The Last Military Dictatorship in Argentina (1976-1983): the Mechanism of State Terrorism, Url: www.massviolence.org

Δείτε επίσης το ντοκυμαντέρ:

«Η λίστα της σιωπής»

Σενάριο Παύλος Νεράντζης. Σκηνοθεσία Νίκος Βεζυργιάννης. Ελλάδα 2010.

Για την Κλίμακα Μποφώρ: Γράφει ο Γρ. Ιωάννου...

Άρθρο: «Μια άλλη 25η Μαρτίου» (AgroGreco Blog)
Loading...